Deufm05

1175

ARNOLFO D’ORLEANS, Allegoriae super Ovidii Metamorphosin, I, 7

Testo tratto da: F. Ghisalberti, Arnolfo d’Orleans. Un cultore di Ovidio nel secolo XII, in «Memorie del Reale Istituto Lombardo di Scienze e Lettere», vol. XXIV, Hoepli, Milano 1932

7.  Iactu Deucalionis lapides mutantur in viros. Iactu Pirre in feminas. Phisica ibi

tangitur. In coitu enim viri et femine si superhabundat sperma viri creatur vir, si mulieris,

creatur femina. Sed ad ostendendum hominis duriciam de lapidibus hoc dicit a materia

prime creationis contractam

                                              IV.

                       Le glosse alle metamorfosi

( Ecco il testo, secondo il codice Marciano, di quella che si può a buon diritto chiamare <st1:personname productid="la Vita Ovidii" w:st="on">la Vita Ovidii</st1:personname>di Arnolfo): 

Varianti dell’Ambros. …..389 secum Deucalion in corde suo, Pirra in suo, inter se alter cum altero, 390 promethiades Deucalion, epimethida Pirra. Epimetheus et Prometheus fratres fuerunt, filii Iapeti, quorum alter Deucalionem alter Pirram genuit. 391 Aut sollertia fallax aut pia sunt i. aut mumina sunt aut fallimur

hoc credendo, 400 nisi sit proteste vetustas i. nisi antiquitas sit in testimonium aut ab antiquis te

stificatum, 416 cetera ab hominibus, 424 recens a quo aqua fuit recenter separata, 424 per ipsum

spatium nascendi qui tantum habuerunt spatium quod ad eorum potuit sufficere navitatem

426 trunca suis numeris i. non habentia numerum omnium membrorum quorum, 434 lutulenta luto

sordida re ibi secunda, 435 recanduit quia ferrum quanto candidius tanto calidius, 438 nollet sed

te a se, 444 perdo valde permitto, 461 nescio quos nesciebat enim in corde suo quid esset amor